موضوع: بررسی ارتباط رفتار چشم و حالات چهره با قضاوت اعتماد.
روش: شرکتکنندگان در بازی اعتماد تصمیم میگرفتند؛ محرکها شامل چهره کامل و اندازه مردمک چشم بودند. بعضی محرکها آگاهانه و بعضی ناخودآگاه نشان داده شدند.
یافتهها:
حالات چهره: وقتی آگاهانه دیده شوند، باعث تقلید و افزایش اعتماد میشوند. وقتی ناخودآگاه، تاثیری ندارند.
اندازه مردمک چشم: حتی وقتی ناخودآگاه دیده شود، بر تصمیم اعتماد اثر میگذارد.
نتیجه: مردمک چشم میتواند بهطور ناخودآگاه نشانهای قوی برای شکلگیری اعتماد باشد، در حالی که حالات چهره نیازمند آگاهی فرد است.
پیام کلیدی: رفتارهای چشم و چهره اطلاعات ظریفی به مغز میدهند که به تصمیمگیری درباره اعتماد کمک میکنند، اما هیچ نشانهای به تنهایی قطعی نیست.
اگر کسی به طور طبیعی و آرام تماس چشمی برقرار کند، مردمکهایش با شما هماهنگ شود و زبان بدنش باز باشد، احتمال شکلگیری اعتماد بالاست. اما حتی اینها هم نمیتوانند صددرصدی باشد؛ مغز انسان پیچیده است و عوامل زیادی روی اعتماد اثر دارند، از تجربههای گذشته تا حالت روحی فعلی.
