به طور خلاصه، مغز ما به سیگنالهای آمیگدال در شرایط مبهم روی میآورد، چون: سرعت بقا را تضمین میکند، انرژی کمتری مصرف میکند، و از تجربیات احساسی گذشته برای پر کردن شکاف اطلاعاتی استفاده میکندthe medial prefrontal cortex (mPFC), lateral prefrontal cortex
(lPFC), and amygdala have on decisions under uncertainty.
Results reveal that the lPFC acts as a unitary system for processing
uncertainty: Lesions to this region disrupted the relationship between arousal and choice, broadly increasing both risk and ambiguity seeking. In contrast, the mPFC and amygdala appeared to
play no role in processing risk, and the mPFC only had a tenuous
relationship with ambiguous uncertainty. Together, these findings reveal that only the lPFC plays a global role in processing
the highly aversive nature of uncertainty
من باتوجه به چیز هایی که در ارائه گفته شد و مقاله ای خواندن به این نتیجه رسیدم که مغز ما شبیه یک سیستم یکپارچه است که بین ۲ تا مسیر قرار داره ۱- مسیر آمیگدال یا همان سریع که مسئول واکنش های اولیه و شهودی و احساسی در مواجهه با ابهام خست ۲-مسیر کند یا PFC که مسئول بازرسی و بررسی های بیشتر و در صورت نیلز مسئول نادیده گرفتن سیگنال های احساسی و تاثیر آنها روی منطق هست
اما در زمانی که ما تایم کمی داریم و عدم اطمینان ما زیاد هست سیگنال آمیگدال بسیار قوی ظاهر میشه و جلوی منطق رو میگره البته یه مورد هم که به نظرم میتونه جالب باشه اینه که به نطر من تکامل هم دستی تو این اتفاق داشته است و در طول تکامل این واکنش هایی که توسط سیگنال آمیگدال رخ میدهد نجات بخش بوده و از اون موقع رفته رفته و در طول تکامل در ما ایحاد شده است
آقای اربابی اگر این را هم شما سعی میکنید اول اینکه سلام چه خبر خوبین خواستم بگم لطفا منطقی نگاه کنین چون که چرا الان ۳ تا سوال منو رد کردین و …
