طبق مقاله، آمیگدالا دروازهی پردازش هیجانی مغز است و ابتدا تهدید یا ایمنی را تشخیص میدهد.
اگر آمیگدالا تهدید تشخیص ندهد:
قشر پیشپیشانی (بهویژه vmPFC و mPFC) فعال میشود
پردازشهای شناختی–اجتماعی مثل قضاوت، تنظیم هیجان و تصمیمگیری (از جمله اعتماد) امکانپذیر میشود
اگر آمیگدالا تهدید تشخیص دهد:
پردازش آمیگدالا غالب میشود
کنترل قشر پیشپیشانی کاهش یا مهار میشود
پردازشهای پیچیدهی اجتماعی مانند اعتماد فقط زمانی انجام میشوند که آمیگدالا اجازهی فعالیت مؤثر به قشر پیشپیشانی بدهد؛ در شرایط تهدید، این مسیر مختل میشود.
اگر آمیگدالا احساس امنیت کند:
فعالیتش مهار میشود
اعتماد آگاهانه و منطقی شکل میگیرد
اگر آمیگدالا احساس ناامنی کند:
سیستم بقا فعال میشود
اعتماد یا شکل نمیگیرد یا کاملاً هیجانی و ناپایدار است
