این تحقیق میگوید که پردازش زبان در مغز فقط به دو ناحیهی معروف بسنده نمیکند — بلکه یک شبکهی بزرگتر شامل مناطق جلوی مغز، گیجگاهی، جداری، و حتی ارتباطات با شبکههای توجه و شناخت اجتماعی فعال هستند. این نشان میدهد که زبان یک توانایی پیچیده و شبکهای در مغز انسان است که عناصر زبانی با مهارتهای شناختی دیگر همپوشانی دارند.
پردازش زبان در مغز فقط به نواحی کلاسیک بروکا و ورنیکه محدود نمیشود، بلکه شبکههای گستردهتری شامل نواحی پیشپیشانی، گیجگاهی، جداری و حتی شبکههای توجه و کنترل اجرایی نیز درگیر هستند. فعال شدن این شبکهها نشان میدهد که زبان یک توانایی پیچیده و شبکهای است و برای درک و تولید آن، مغز از منابع شناختی مختلف بهصورت همزمان استفاده میکند.
