امروزه اختصاص دادن ناحیه‌ای برای انجام کاری در مغز عملی ضعیف و بدون پشتوانه علمی در نظر گرفته می‌شود. این در صورتی است که ارائه بر پایه همین مفهوم روی هم سوار شده بود. هر چند که این نظریه کاملا هم بی‌معنی نیست اما اکنون برای توجیه «پردازش زبان» از مدل‌های جدیدتری استفاده می‌شود. آن مدل چیست و چگونه اختلالات زبانی را توجیه می‌کند؟

ناحیه ورنیکه چگونه بدون اینکه فرد از یک زبان اگاهی کامل داشته باشد سعی میکند در برخورد اولیه با ان زبان یک پردازشی انجام دهد و یک معنا برای ان چیزی که شنیده شده بیابد؟

تفاوت اصلی بین (آفازی های بروکا و ورنیکه) و (آپراکسی گفتار) از نظر علائم و علت های به وجود آمدن چیست؟ و آیا این اختلالات لزوما مادرزادی هستند یا می توانند اکتسابی نیز باشند؟

مغز ما چطور تشخیص می‌دهد که جمله‌ی من نان می‌پوشم که دستور زبانش درست است ولی معنی نمی‌دهد با جمله‌ی من نان را خورد که معنیش معلوم است ولی دستور زبانش غلط است فرق دارد و چرا برای هر کدام از بخش‌های متفاوتی استفاده می‌کند؟

چطور نقش ناحیه هایی مثل جزیره و چرخ زاویه‌ای ثابت می‌کند که مدل‌های قدیمی که فقط روی دستور زبان و لغت تمرکز داشتند برای توضیح پیچیدگی‌های زبان انسان کافی نیستند؟

 آیا حیوانات که سیستم ارتباطی دارند یعنی گنجشک ها جیک جیک و گربه ها میو میو میکنند ، مشابه انسان‌ها از مناطق  بروکا‌ و ورنیکه استفاده می‌کنند ؟ و مطالعه بر روی آن‌ها چه چیزی درباره تکامل زبان به ما می‌گوید؟ (قسمت دوم سوال اختیاری)

آیا مغز یک رپر یا نویسنده حرفه‌ای زبان را متفاوت از یک فرد عادی پردازش می‌کند؟ آیا این یک مهارت اکتسابی است یا تفاوت ذاتی در مدارهای مغزی آن فرد وجود دارد؟

چه اتفاقی در مغز می‌افتد وقتی طنز چیزی که برایمان خنده دار یا کنایه چیزی که باعث میشه افزون بر معنی جمله معنی دیگری را بفهمیم؟ این درک ها به کدام شبکه‌های مغزی فراتر از مناطق اصلی زبان وابسته است؟

مغز چگونه کلماتی که تا به‌حال نشنیده را پردازش می‌کند؟ آیا از همان مدارهای شناخته‌شده استفاده می‌کند یا نواحی کاملا جدیدی فعال می‌شوند؟

ایا پردازش زبان نوشتاری و گفتاری در مغز کاملا یکسان است؟ یا تفاوت‌های بنیادی در نحوه درک یک داستان از طریق گوش دادن به آن در مقابل خواندنش وجود دارد؟